Actueel

De Avondetappe
Gast bij Mart Smeets in de Avondetappe op 16 juli. Klik op de afbeelding om de uitzending terug te...

Bekijk het hele nieuwsbericht

Team Manager Team Holland
Theo de Rooij Team Manager schaats achtervolgingsploegen

Bekijk het hele nieuwsbericht

Sitemap

Weblog NRC Peter Winnen 25 juli

HET EPOS

“Voor de aanvang van de Tour nam ik mij voor in mijn column het onderwerp doping te vermijden, maar de doping laat de Tour helemaal niet los”. Zo begint Theo de Rooij zijn column in de papieren NRC van gisteren. Wie het stuk nog niet gelezen heeft, doe het maar gauw, en wie geen abonnee is, ren snel naar de kiosk om nog een krant te bemachtigen. De Rooij heeft het over de dilemma’s die hij als ploegmanager gekend heeft omtrent dit onderwerp, en ventileert gedachten over wat er nodig is om in elk geval op leidinggevend niveau het begin van een verandering in te zetten. Hè, hè, eindelijk een helder en genuanceerd geluid van iemand die in het oog van de storm heeft gewoond. En die het vermogen heeft zijn overwegingen op papier te zetten zonder meteen een emmer stront om te kiepen.

Toch ligt er in die eerste zin ook veel pijn besloten. Waarom was daar het voornemen om het niet over doping te hebben? Je kunt het er niet genoeg over hebben, het is een fact of life, in dit geval een fait de la course. Net als de Franse klopjacht een feit is van de huidige schoonmaak, met het “onderzoek” naar pappa Schleck als voorlopig dieptepunt. Is het schaamte, diplomatie, liefde voor de sport? Is het de schaduw van de omerta die als een stinkende dweil over de (ex-) ingezetenen blijft hangen? Volgens mij is het juist die kolderieke omerta die elke nuance in de weg heeft gestaan, en die er de oorzaak van is dat elk dopingrumoer nog altijd ontaardt in een nauwelijks te blussen bosbrand. De omerta was, en is de voedingsbodem van de hysterie rondom dit onderwerp.

Ja, natuurlijk, doping is altijd een onvervreemdbaar onderdeel geweest van het epos Tour de France. Het had zijn literaire functie, om het zo maar uit te drukken. Maar vanaf het moment dat de wetenschap het epos van een scherper vocabulaire voorzag, pakweg twintig jaar geleden, hadden renners en hun entourage er beter aan gedaan zich iets diplomatieker over de zin en onzin van de doping uit te laten, in plaats van het onderwerp te blijven hullen in een ouderwets mystieke waas. De wielervolger gaat ook met de tijd mee.

Voorlopig kraait een nauwelijks nog humaan te noemen repressie het hoogste woord. Iedereen lijkt gelukkig.

Ga terug naar de overzichtspagina